მანძილი გვაშორებს.
სითბო გვაკავშირებს.

ის კვლავ ოჯახის წევრია. კვლავ აინტერესებს, რა ხდება სახლში, როგორ გავიდა ჩვენი დღე, რა შეიცვალა და რა დარჩა ძველებურად.

მიუხედავად ამისა, დროის გასვლასთან ერთად საუბრები შეიძლება შემცირდეს, ყოველდღიური ამბები უთქმელი დარჩეს და ურთიერთობაში გაჩნდეს დუმილი, რომელიც არც ერთ მხარეს არ სურდა.

ორივე მხარის ემოციური მდგომარეობის ცენტრში ყოველთვის მხოლოდ მონატრება არ არის. ხშირად იქ უფრო ღრმა განცდაა — ერთმანეთისთვის მნიშვნელოვანი სათქმელის გამოუთქმელობა.

ემიგრაციაში მყოფი ადამიანი შეიძლება არ ამბობდეს, რამდენად რთულია უცხო გარემოში ცხოვრება, მუშაობა, პასუხისმგებლობის ტარება და ოჯახისგან მოშორებით ყოფნა.

სამშობლოში დარჩენილი ახლობელი კი შეიძლება საკუთარ პრობლემებს მალავდეს, რადგან ფიქრობს, რომ შორს მყოფ ადამიანს ისედაც ბევრი საზრუნავი აქვს.

ორივე მხარე ცდილობს, მეორე არ დაამძიმოს. მაგრამ ზოგჯერ ამ მცდელობის შედეგად ისინი ერთმანეთის ნამდვილ მდგომარეობას ვეღარ ხედავენ.

გვგონია, რომ ახლობელმა ისედაც იცის, რამდენად გვიყვარს. გვგონია, რომ მან იცის, რამდენად გვაკლია, რამდენად გვაინტერესებს მისი მდგომარეობა და რამდენად მნიშვნელოვანია მისი ადგილი ოჯახში. ამიტომ ამ სიტყვებს აღარ ვამბობთ.

სიყვარული შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ გამოუთქმელი დარჩეს. მონატრება შეიძლება ორივე მხარეს ჰქონდეს, მაგრამ ვერც ერთმა დაიწყოს საუბარი.

ზოგჯერ ყველაზე დიდი მანძილი სწორედ უთქმელ სიტყვებს შორის ჩნდება.

ემიგრაციაში მყოფი ოჯახის წევრი შეიძლება ოჯახს ფინანსურად ეხმარებოდეს, აგვარებდეს პრობლემებს და საკუთარ საჭიროებებს ხშირად უკან სწევდეს.

დროთა განმავლობაში მისი დახმარება შეიძლება ყოველდღიურობის ჩვეულებრივ ნაწილად იქცეს. ამ დროს მარტივია დავინახოთ ის, რასაც ადამიანი აგზავნის და ნაკლებად დავინახოთ თვითონ ადამიანი.

მის უკან შეიძლება იდგეს ხანგრძლივი სამუშაო დღე, დაღლა, მარტოობა, გაურკვევლობა და პასუხისმგებლობა, რომლის შესახებაც ოჯახმა არაფერი იცის.

ადამიანს, რომელიც სხვებზე ზრუნავს, თავადაც სჭირდება ყურადღება — არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც პრობლემა აქვს ან დახმარებაა საჭირო.

მას ინარჩუნებს ჩვეულებრივი დღეებიც — მოკლე ამბავი, ოჯახური ხუმრობა, ბავშვის ახალი სიტყვა, ნაცნობი ეზოს ფოტო, კითხვა იმის შესახებ, როგორ ჩაიარა დღემ.

როდესაც ეს პატარა ამბები აღარ ნაწილდება, ემიგრაციაში მყოფმა ადამიანმა შეიძლება ოჯახის ცხოვრების შესახებ მხოლოდ მაშინ გაიგოს, როდესაც რაღაც მნიშვნელოვანი უკვე მოხდა.

ადამიანს მხოლოდ ინფორმაციის მიღება არ სჭირდება. მას სჭირდება განცდა, რომ კვლავ იმ საერთო ცხოვრების ნაწილია, რომელიც მისი წასვლის შემდეგაც გრძელდება.

ადამიანი, რომელიც უცხო ქვეყანაში მუშაობს და ოჯახს ეხმარება, შეიძლება სხვებისთვის ძლიერად გამოიყურებოდეს.

მაგრამ სიმტკიცე არ გამორიცხავს მონატრებას, შიშს, დაღლას ან მარტოობას. ზოგჯერ სწორედ ის ადამიანები საუბრობენ ყველაზე ნაკლებად საკუთარ მდგომარეობაზე, ვისგანაც ყველა სიმტკიცეს ელის.

მათ ყოველთვის რჩევა ან პრობლემის გადაწყვეტა არ სჭირდებათ. ხშირად სჭირდებათ ადამიანი, რომელიც უბრალოდ მოუსმენს — შეფასების, მოთხოვნისა და აჩქარების გარეშე.

ემიგრანტთან საუბარი ხშირად ერთი შეკითხვით იწყება: „როდის დაბრუნდები?“ ეს შეკითხვა სიყვარულისა და მონატრების გამოხატვა შეიძლება იყოს. თუმცა ადამიანისთვის, რომელსაც პასუხი ჯერ არ აქვს, ის შეიძლება მტკივნეულიც გახდეს.

სახლთან კავშირი მხოლოდ მომავალ დაბრუნებაზე არ უნდა იყოს დამოკიდებული. ადამიანს მანამდეც სჭირდება ოჯახის წევრად ყოფნა — ახლა, იქ, სადაც ამჟამად იმყოფება.

ემიგრაციაში მყოფ ადამიანებს ერთნაირი ცხოვრება და გამოცდილება არ აქვთ. ყველა მათგანი არც მარტოა და არც უბედური. მათ არ სჭირდებათ, რომ მხოლოდ სირთულესთან და ტკივილთან დავაკავშიროთ.

მაგრამ ყველაზე დამოუკიდებელ და ძლიერ ადამიანსაც სჭირდება შეგრძნება, რომ ახსოვთ, უსმენენ და მის ადგილს ოჯახში დრო და მანძილი ვერ ცვლის.